The great arch op Wikipedia
Grotendeels geslaagd drama dat is gebaseerd op het nauwelijks geslaagde project van de stedenbouwkundige dromen van de Franse premier Francois Mitterand (en uiteraard ook die van zijn opvolgers). Wat in ieder geval zeer bevredigend werkt, is het frisse acteerwerk van Claes Bang: hij is in haast alle scenes aanwezig, switcht makkelijk tussen de talen die hij voor deze ril moet spreken en maakt volstrekt helder aan welke interne kwellingen de artistieke wereld blootstaat in confrontatie met politiek en economie. Het maakt de film interessant: zelf ken ik Parijs niet goed genoeg om dit verhaal op waarde te kunnen schatten, maar ik sprak na afloop van de film een bezoeker die juist over dit protserige deel van de stad een scriptie had geschreven. Hij had genoten van de film. En dat deed er bij mij dus ook een schepje bovenop.
Begin jaren 80: de Franse president Mitterand komt de prijs uitreiken voor een architectonische wedstrijd die de binnenstad van miljoenenstad Parijs moet veranderen. En dan gunstig moet veranderen: in de lengteas van de Champs Elysées en l'Arc de Triomphe moet een gebouw komen voor het ministerie van Communicatie. En dat gebouw moet state-of-the-art zijn. Of beter: art-of-the-state zijn: het moet de grandeur van Frankrijk aan heel de wereld tonen.
Het winnende ontwerp (een opzichtige kubus-vorm) is gemaakt door een volstrekt onbekende architect, een die tot grote schande van de organisatie ook nog eens uit het buitenland komt. De Deense Johan Otto von Spreckelen gaat er met de forsbetaalde opdracht vandoor, Maar men zal het hem niet makkelijk maken: von Spreckelen zal moeten samenwerken met Franse onderaannnemers, met de Franse politiek en volgens de Franse wetgeving. Hij mag dan rijkelijk worden beloond maar de stugge samenwerking breekt von Spreckelen langzaam op. Hij krijgt weliswaar dingen letterlijk van de grond, maar het duurt niet lang voordat hij alleen nog maar de president in zijn kamp heeft doordat hij de anderen van zich vervreemdt: zijn eisen betreffende materiaal en eigenheid van het ontwerp zijn te rigide om iedereen mee te krijgen. Von Spreckelen houdt stug vol maar dan zijn daar plots de presidentsverkiezingen.
Grotendeels geslaagd drama dat is gebaseerd op het nauwelijks geslaagde project van de stedenbouwkundige dromen van de Franse premier Francois Mitterand (en uiteraard ook die van zijn opvolgers). Wat in ieder geval zeer bevredigend werkt, is het frisse acteerwerk van Claes Bang: hij is in haast alle scenes aanwezig, switcht makkelijk tussen de talen die hij voor deze ril moet spreken en maakt volstrekt helder aan welke interne kwellingen de artistieke wereld blootstaat in confrontatie met politiek en economie. Het maakt de film interessant: zelf ken ik Parijs niet goed genoeg om dit verhaal op waarde te kunnen schatten, maar ik sprak na afloop van de film een bezoeker die juist over dit protserige deel van de stad een scriptie had geschreven. Hij had genoten van de film. En dat deed er bij mij dus ook een schepje bovenop.
Begin jaren 80: de Franse president Mitterand komt de prijs uitreiken voor een architectonische wedstrijd die de binnenstad van miljoenenstad Parijs moet veranderen. En dan gunstig moet veranderen: in de lengteas van de Champs Elysées en l'Arc de Triomphe moet een gebouw komen voor het ministerie van Communicatie. En dat gebouw moet state-of-the-art zijn. Of beter: art-of-the-state zijn: het moet de grandeur van Frankrijk aan heel de wereld tonen.
Het winnende ontwerp (een opzichtige kubus-vorm) is gemaakt door een volstrekt onbekende architect, een die tot grote schande van de organisatie ook nog eens uit het buitenland komt. De Deense Johan Otto von Spreckelen gaat er met de forsbetaalde opdracht vandoor, Maar men zal het hem niet makkelijk maken: von Spreckelen zal moeten samenwerken met Franse onderaannnemers, met de Franse politiek en volgens de Franse wetgeving. Hij mag dan rijkelijk worden beloond maar de stugge samenwerking breekt von Spreckelen langzaam op. Hij krijgt weliswaar dingen letterlijk van de grond, maar het duurt niet lang voordat hij alleen nog maar de president in zijn kamp heeft doordat hij de anderen van zich vervreemdt: zijn eisen betreffende materiaal en eigenheid van het ontwerp zijn te rigide om iedereen mee te krijgen. Von Spreckelen houdt stug vol maar dan zijn daar plots de presidentsverkiezingen.
FIN - song : Armen Darbinyan - Ov Sirun Sirun
