Calle Malaga - Maryam Touzani

 

Calle Malaga op IMDb (7,1)
 Calle Malaga op Moviemeter (3,62)
Calle Malaga op Wikipedia

Wanneer ik lees dat er een nieuwe film van Maryam Touzani te zien is, is dat voor mij reden om deze snel te gaan zien. Haar "Adam" vond ik al fijn, maar haar vorige film "The Blue Caftan" was fenomenaal. Een vakwerk-regisseur met een voorkeur voor lichtinval in donkere beelden én een voorkeur voor diep-menselijke verhalen. Mensen van alledag, in hun dagelijkse struggle om te overleven. Haar pittige onderwerpkeuze verhindert haar niet elke film een bepaalde lichtheid mee te geven, ook in "Calle Malaga" weer. Met enige souplesse zou je dit zelfs een feelgoodfilm kunnen noemen. Petje af voor de ongenaakbare hoofdrolspeelster Carmen Maura, een ooit door de ravissante regisseur Pedro Almodovar naar voren gebrachte Spaanse topactrice. Haar personage krijgt een schitterende diepte in deze Marokkaans-Spaanse pelicula.

Ze voelt al snel dat er iets achter moet zitten: haar dochter laat zelden iets van zich horen dus is Maria Angeles op haar hoede. Terecht, zo blijkt: het gaat niet goed met haar net gescheiden dochter. Haar leven in Madrid is duur, ze krijgt het als alleenstaande moeder maar moeilijk rond. Dus heeft ze besloten het huis in Tanger te verkopen. Ze heeft die mogelijkheid omdat haar 20 jaar geleden overleden vader de woning al op naam van zijn dochter liet zetten, daarbij de gevoelens van zijn vrouw volledig passerend. Dochter Clara ziet het probleem niet: in de Tanger-enclave is zelfs een bejaardenhuis voor oorspronkelijk Spaanse ouderen. Maria Angeles zou daar een plek kunnen krijgen, maar we zien duidelijk dat haar way of life het Marokkaanse gevoel omarmd heeft. Ze houdt van de stad, ze houdt van de marktkooplui en ze zwerft dagelijks haar rondje. Nog lang geen tijd om opgeborgen te zitten in een verzorgingshuis vol met bevoogdende regels. Ze rebelleert.

"Clara bekijkt het maar" denkt ze, ze gaat lekker terug naar haar woning. Zolang die niet verkocht is, zal ze van haar herinneringen genieten, daarna ziet ze wel. Stukje bij beetje koopt ze haar oude meubeltjes terug van de antiquair die met de dag meer sympathie voor deze charmante oma weet op te brengen. Maria Angeles hervindt haar levenslust, ze vindt zelfs een manier om ook financieel te overleven in haar de facto gekraakte woning. De dreiging van verkoop is er nog steeds maar wie dan leeft, wie dan zorgt..

NB: Schitterend zijn de scenes waarbij onze hoofdrolspeelster haar oude vriendin Jozefa bezoekt. Zij is een kloosterzuster die een zwijggelofte heeft afgelegd. Ze kan daardoor niets anders doen dan Maria Angeles' ontboezemingen knikkend en transpirerend aanhoren. Onvergetelijk beeld.

Met; Carmen Maura, Marta Etura, Ahmed Boulane, Maria Alfonsa Rosso.

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Freya Arde - Love

The Devil wears Prada 2 - David Frankel

The Devil wears Prada 2 op IMDb (6,6)
 The Devil wears Prada op Moviemeter (3,14)

Eerst een check op mijn eigen blog, dat ik blijkbaar pas vanaf 2010/2011 volledig aan film heb gewijd. Daardoor kwam de naam David Frankel me in eerste instantie niet bekend voor. Ik bleek echter hier al twee eerdere werken van hem beschreven te hebben én ik zag natuurlijk 20 jaar geleden ook deel 1 van de nu bij de nek te vatten film. De regisseur heeft natuurlijk goud in handen: een dynamisch verhaal (mijn vrouw omschreef het als 'één grote videoclip'), een heerlijke mix van dialoog, beeld en muziek en tenslotte een geweldige slagroomtaart aan acteurs: Stanley Tucci (hoe kun je die man nou níét geweldig vinden?), de thans zeer hotte Emily Blunt, de weer in genade aangenomen Anne Hathaway en natuurlijk de ongenaakbare meesteres van acteerland Meryl Streep. Opnieuw is die laatste vrouw het al waard om deze film te gaan zien, ook als ie niet - net als bij mij - in uw gebruikelijke kijkkader zit. Heerlijk wat zij doet. En een paaseitje voor de liefhebber: Lady Gaga speelt een rolletje als..Lady Gaga zélf! She was born this way.

Het gaat allemaal crescendo met journaliste Andy Sachs. Althans, zo lijkt het. Ze is genomineerd voor een prestigieuze journalistieke prijs maar terwijl ze aan de galatafel van de uitreiking zit, krijgt ze een appje: ontslag! Nou ja zeg, gewoon weggegumd. Zij weet zelf: journalistiek is een te prijzige hobby in uitgeefland: tijdschriften staan onder druk, abonnementen lopen overal terug, ze zijn te traag ten opzichte van internet en televisie. Er lijkt één uitzondering te zijn: het befaamde blad "Runway", het Miranda Priestley-vehikel dat zich al zolang staande houdt als toonaangevend fashion & lifestyle-magazine. Andy is dan ook dolblij als ze door de uitgever wordt benaderd om terug te keren op de redactie. 

Waar ze had gehoopt op een warm weerzien, ervaart ze een duik in een ijsbad: ze wordt genegeerd (vooral door Priestley zelf), ze krijgt de leftovers van de redactionele inhoud te bewerken en dan blijkt het blad zelf ook nog eens in zwaar weer terecht te komen. Niet alleen door de markt, nee: er ontstaat een heus schandaal rondom de hoofdredactrice. Het maakt Priestley tot een liability, concurrenten azen op haar uitgave én op haar werk. Maar goed: if you want Sachs, call Andy! De tegenpolen zullen moeten samenwerken om te redden wat er te redden valt. "Stug" is hier een eufemisme.

Met: Meryl Streep, Anne Hathaway, Stanley Tucci, Emily Blunt, Kenneth Branagh, Justin Theroux, Lucy Liu

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Lady Gaga- Runway

FIN - song : Theodore Shapiro - Forever my girl

Disclosure Day- Steven Spielberg

Disclosure Day op IMDb (6,9)
 Disclosure Day op Moviemeter (3,29)

Disclosure Day op Wikipedia

Heus, ik was terdege voorbereid. Vrouwlief en ik planden een filmdagje in in het nabije Amsterdam: we zouden naar de Filmhallen en daar één middag- en één avondfilm pakken, gelijkelijk verdeeld over een wat serieuzere film en een niemendalletje. Hoe lekker is dat? Maar hoe serieus is serieus als je weet dat de film over een - voor mij iig- onzinonderwerp gaat? Zoals u mogelijk weet, ben ik niet van de sciencefiction, ik zit niet zo goed in aandelen 'buitenaards leven". Maar hey, kijk eens naar die trits acteurs, die allemaal geen nee durfden zeggen toen meesterregisseur Steven Spielberg aan hun deur klopte (ja, duh..). Ze hapten toe: acteerkanon Colin Firth, de misschien wel beste acteur van dit moment Josh o'Connor, de op dit moment zeer gewilde Emily Blunt, Bono-dochter Eve Hewson en de prettige karakterman Colman Domingo. Vooraf wist ik: snel dat verhaal loslaten, focus je op het acteerwerk, op het fenomenale regiewerk van de meester (let goed op de allegorische lijnen die hij maakt met het Amerika van nu) en pak gelijk even de goede muziekscore mee. Het werd hiermede voor mij een heel draagbare film: bezwaren opzij gelegd en gewoon lekker genoten van het prachtige medium dat film is.

Het verhaal, als u daar wél voor gaat: Dr. Daniel Kellner 'deserteert' uit de Amerikaanse overheidsorganisatie Wardex. Deze organisatie heeft de bevolking 50 jaar voor het lapje gehouden: ze hebben informatie over landingen van buitenaards leven, ze weten wat er speelt maar ze weigeren die kennis te delen met het Amerikaanse volk (zelf vind ik het toevallig dat die aliens echt alleen maar de VS bezoeken, terwijl er toch zoveel ander moois is). Kellner neemt een tas vol met geheugensticks mee, hij wil ze openbaren zodra hij het geschikte medium bereid heeft gevonden.

Dat medium is natuurlijk 'televisie' en laat dat nou de plek zijn waar weervrouw Margaret Fairchild haar werk doet. Maar wat gebeurt daar? Terwijl ze live in de huiskamers is, stamelt ze onophoudelijk en begint in onbegrijpelijke klik-taal te praten. De kijker weet genoeg: Kellner en Fairchild gaan elkaar (opnieuw?) ontmoeten, als ze maar uit de klauwen van Wardex met haar gruwelijke leider Noah Scanlon weten te blijven. Spannond!

Met: Josh o' Connor, Emily Blunt, Colin Firth, Colman Domingo, Eve Hewson

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : John Williams- Reprise..

Boston Strangler - Matt Ruskin

Boston Strangler op IMDb (6,5)
Boston Strangler op Moviemeter (3,15)

Boston Strangler op Wikipedia

Onder het toeziend oog van meesterregisseur Ridley Scott dook director Matt Ruskin in de populaire wereld van "true crime": hij dook in de achtergronden van het nare doch waargebeurde verhaal van "The Boston Strangler. Grote rollen voor Keira Kneightley, Carrie Coon en Chris Cooper, liefhebbers van historisch drama en dito spanning komen hier behoorlijk aan hun trekken.

Begin jaren '60 van de vorige eeuw raakte wereldstad Boston in de ban van een seriemoordenaar, De engerd had het voorzien op alleenwonende vrouwen, waar hij zich met een klusjesman-smoesje naar binnen praatte om vervolgens gruwelijk toe te slaan. Door de welhaast rituele opbaring van de lichamen van de slachtoffers ontdekt journaliste Loretta McLaughlin al snel een verband tussen de verschillende meldingen. Maarr...ze zit nog steeds op de lifestyle-redactie, haar hoofdredacteur lijkt niet van zins om haar op dit ogenschijnlijk kansloze verhaal te zetten. Nou vooruit, als ze het samen met ervaren redactrice Jean Cole gaat oppakken, zal hij haar toestaan om hierin te duiken.
McLaughlin schaakt op meerdere borden: ze moet het thuisfront met haar werkende man en kinderen te vriend houden, ze moet haar hoofdredacteur overtuigen van haar journalistieke kunde en instinct én ze moet met de terughoudende lokale politie samenwerken om alle details tot een steekhoudend verhaal te vormen. Ze zal zich als een pitbull moeten gedragen om verder te komen met dit onderzoek, al helemaal als blijkt dat het mogelijk niet om één dader gaat. Tegels lichten, zo noemen ze dat toch?

Met : Keira Kneightley, Carrie Coon, Chris Cooper, Alessandro Nivola

FIN - song : Paul Leonard Morgan - The Reveal

Is this thing on? - Bradley Cooper

Is this thing on op IMDb (6,7)

Is this thing on op Moviemeter (2,88)
 Is this thing on op Wikipedia

Hij is behoorlijk actief, die Bradley Cooper. Zelf al een mooie trits aan (prijswinnende) rollen op zijn naam, de laatste jaren bekwaamt hij zich steeds meer in het regiewerk. Daarmee laat hij anderen shinen, al pakt hij vaak nog wel zijn eigen bijrolletje mee. In deze prettig lopende film gaan de belangrijkste rollen naar Will Arnett en Laura Dern. En dat blijkt een goede keuze van de regisseur want er is overduidelijke chemie. ITTO is een prettig lopende film met een - ondanks het pijnlijke onderwerp- prettige, soms cynische, sfeer.

De bruis is eruit. Het huwelijk van Alex en Tess Novak eindigt niet in knetterende ruzies, nee, beiden kijken gelaten naar het langzaam dovende vlammetje. Ze zouden nog wel willen maar blijken te verschillende types om nog verder te kunnen. Wat hen bindt, is de zorg voor hun twee energieke jongens. Terwijl beiden proberen de wisselingen van de wacht zo zorgvuldig mogelijk te verrichten, kijken ze ook beiden vooruit naar een leven ná hun relatie.

Tess richt zich op het opnieuw oppakken van haar sportcarrière: ze is er weliswaar te lang uit maar kan juist als coach nu een heleboel betekenen voor de volleyballwereld, Alex lijkt nog niet van die vastomlijnde plannen te hebben. Door stom toeval belandt hij in een comedyclub, door nog stommer toeval belandt hij daar op het podium. Onvoorbereid. Hij besluit een klein inkijkje te geven in het leven van een scheidende man, het lijkt potdorie te werken bij het publiek. Alex raakt enthousiast, treedt steeds vaker op en krijgt ook steeds vaker de zaal mee. Totdat, net zo stom toevallig, opeens zijn ex als publiek in de zaal zit. Een geluk bij een ongeluk?

Met: Will Arnett, Laura Dern, Ciaran Hinds, Andra Day, Bradley Cooper, 

FIN - song : Melt With Miami - Under pressure

The Alto Knights - Barry Levinson

The Alto Knights op IMDb (5,9)
 The Alto Knights op Moviemeter (2,60)

The Alto Knights op Wikipedia

Wat deze film van regie-icoon Barry Levinson allemaal toevoegt, is een grote vraag maar je snapt dat ie nog graag een keer met de ouden-van-dagen-maffiosokring een film wilde maken. Uiteraard vroeg hij daarbij Robert de Niro voor de belangrijkste rol, die zei dermate gretig "ja" dat ie zelfs een dubbelrol speelt. Ik heb de Niro hoog zitten, als acteur en als sociaal figuur, daarom gun ik hem ook deze gekunstelde constructie. Maar verwacht als kijker niet dat je verrast gaat worden: het is een gedegen maffia-verhaal waarbij geen cliché geschuwd wordt om de Italo-Amerikaanse onderwereld in al haar rituele achtergrond te laten zien.

Al sinds hun jonge jaren zijn Frank Costello en Vito Genovese broeders in het kwaad. Ze zien niet het armoedige leven voor zich zoals hun ouders dat leven: er zal geld verdiend worden, het zal hen aan niets ontbreken. Nou ja, aan veiligheid misschien, want de wereld van illegaliteit en corruptie draait nu eenmaal niet zonder slag of stoot. Wanneer Vito dan ook over de schreef gaat en een dubbele moord pleegt/laat plegen, moet hij tijdelijk de wijk nemen. Vito even terug naar Italië, Frank neemt de verantwoordelijkheid voor de zaken over. 

Dat Frank een ander, vooral minder explosief, type is dan Vito blijkt wanneer die terugkeert van zijn verbanning. De zaken gaan goed, het geldschip vaart af en aan en vooral: er lijkt een vredige consensus tussen misdaad, politie en politiek. Vito, zelf minder diplomatiek, eist zijn hoofdrol terug maar Frank waarschuwt hem dat de tijden zijn veranderd en dat derhalve hun oude tactieken tegenwoordig niet meer passend zijn. De voormalige bloedbroeders groeien uit elkaar, er ontstaat animositeit. En in hun wereldje weet je dan dat je op je tellen moet passen: het wordt overleven en terugslaan. De een doet dat slimmer en minder opzichtig dan de ander.

Met: Robert de Niro, Debra Messing, Kathrine Narducci, Cosmo Jarvis, Robert Uricola

FIN - song : David Fleming - The Alto Knights

Tuner - Daniel Roher

Tuner op IMDb (7,5)
 Tuner op Moviemeter (3,42)

Tuner op Wikipedia

Toch wel een beetje de buzzfilm van dit moment, er wordt veel over gepraat in mijn omgeving. Dus ging ik - late to the party- gisteravond fijn door de miezerregen naar de zaal. Leuk ingenieuze plot, een mooie mix van gevestigde (Dustin Hoffmann, Jean Reno) en opkomende acteurs (Leo Woodall, Havana Rosie Liu) en een stevige hoofdrol voor het geluid: het maakt "Tuner" geen alledaagse film. Oordeel zelf, zeg ik.

Voor zijn honderduit pratende "opa" Harry Horowitz is de wereld glashelder, maar diens jonge neefje Niki worstelt met het dagelijks leven. Hem is duidelijk iets overkomen, we zien het aan alles. Je gaat immers niet voor je lol met een stokoude, continu klagende man de onbereikbaar dure villa's langs om daar piano's te gaan stemmen die er overduidelijk meestal voor de show staan. Niki is "gezegend' met een absoluut gehoor. Die quotes zet ik er bewust omheen, omdat het bij Niki eerder een aandoening is dan een onbegrensd voordeel: de lawaaiige wereld doet hem pijn, letterlijk pijn. Hij draagt voortdurend een koptelefoon: kleintjes om conversatie te kunnen filteren van bijgeluiden, een hele grote als er machinaal lawaai door de ruimtes dendert. Pijn aan zijn oren, maar tegelijkertijd vormen die zijn inkomstenbron (en op een gegeven moment ook zijn eerste contacten op het liefdespad, wanneer hij de vleugel van een aankomend sterpianiste mag perfectioneren)

Als hij weer eens in een dikke villa aan het werk is, hoort hij storende geluiden van de bovenverdieping: inbrekers! Die willen daar een forse kluis openboren, maar Niki krimpt ineen van hun ronkende boorgeluid. Het gaat allemaal sneller als hij besluit ze even te helpen: door zijn superscherpe oren hoort hij het ratelen en klikken van de sloten waardoor hij uiteindelijk op gehoor de kluis open krijgt. Hij denkt er daarmee vanaf te zijn maar al snel benaderen de criminelen hem om "een klusje" voor ze te doen. Niki, de onschuldige en mensenschuwe Niki, staat op het punt een verkeerde afslag te nemen.

Met: Leo Woodall, Dustin Hoffmann, Havana Rose Liu, Tovah Feldshuh, Jean Reno

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oscar Peterson Trio - Jumpin' at the woodside